Thursday, February 13, 2014

တတိယေၿမာက္ ဗယ္လင္တိုင္း



         “အဲဒီတုန္းက ငါ့အၿဖစ္အပ်က္က ခုၿပန္စဥ္းစားႀကည့္ရင္ ရယ္ခ်င္စရာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းခဲ့တာ။ မင္းစဥ္းစားႀကည့္ေလ။ ငါ မသြားၿဖစ္တဲ့ ကုမၸဏီညစာစားပြဲ အမွတ္တရ စီဒီေခြႀကည့္ရတုန္းက ငါ့ရင္ေတြ မီးစနဲ႕ အထိုးခံလိုက္ရသလို ေလာင္ကၽြမ္းခဲ့တာ။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းဆီက ႀကားရတဲ့ မခိုင္လံုတဲ့ သတင္းတစ္ခုနဲ႕တင္ အဲဒီရက္ေတြမွာ ငါေသြးပ်က္ခဲ့တာ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ အဲဒီညစာစားပြဲမွာ လာေဖ်ာ္ေၿဖတဲ့ အဆိုေတာ္အလွည့္မွာ ငါတို႕သူေဌးက သူ႕ကို စင္ေပၚ ဆြဲေခၚသြားခဲ့တာ။ အဆိုေတာ္ သီခ်င္းဆိုေနတဲ့အခ်ိန္ ေဘးကေန ငါတို႕သူေဌးနဲ႕ သူက လက္ခုပ္တီးေပးေနတဲ့ ၿမင္ကြင္းက ငါႀကားထားရတဲ့ သတင္းခိုင္လံုႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ သက္ေသတစ္ခုလို အၿဖစ္အပ်က္က သိပ္တုိက္ဆိုင္သြားခဲ့တာေပါ့။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ငါ အဲဒီအဆိုေတာ္ကို မုန္းသြားတာ သီခ်င္းသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ငါက အဲဒီအဆိုေတာ္ သီခ်င္းေတြ လံုး၀နားမေထာင္ခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ႀကာတယ္။ မင္း သိလား။ လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးေတာ့မယ္လို႕ ထင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်စ္ဆိုတာ ရဲရင့္စြာေပၚထြက္လာတတ္တာပဲ။ ငါ သူ႕ကို လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးရေတာ့မယ္လို႕ သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့ မသိစိတ္မွာ ပုန္းရိႈးေနတဲ့ အခ်စ္တစ္ခုေပၚထြက္လာတာပဲ။ ဒါနဲ႕ ငါကလဲ သူ႕ဆီ မက္ေဆ့ခ်္ေတြ ဆက္တိုက္ပို႕ၿပီး အဲဒီအဆိုေတာ္နဲ႕ ရည္းစားေတြလား ဘာလားဆိုၿပီး တည့္တည့္ပဲ ေမးခဲ့တာ။ မဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့ သူ႕ဆီက အေၿဖတိတိက်က်ရမွ ညေတြမွာ ငါ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တာ။ ဒီအၿဖစ္အပ်က္တစ္ခုနဲ႕ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ငါက အရူးဘြဲ႕ရခဲ့တာ။”
          ထံုးစံအတိုင္း သူ ေန႕လည္စာထမင္းစားနားခ်ိန္တိုင္း  ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတတ္ၿမဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္စည္ကို မွီထိုင္ရင္း သက္ရိွ လူတစ္ဦးတစ္ေလမွ် မရိွေသာ ဤေနရာတြင္ သူတစ္ေယာက္တည္း စကားေၿပာေနႀက။ သက္ရိွလူသားေတြလို ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္ေသာ ေမးခြန္းေတြ သူ႕ကို ၿပန္ေမးလို႕ မရေပမယ့္ သူေၿပာၿပတဲ့ အေႀကာင္းအရာက ေတာ္ေတာ္စံုလင္လွတာ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ခံစားခ်က္မ်ားကို ဒိုင္ခံနားေထာင္ေပးေနႀက အရိပ္နည္းနည္းရေသာ သစ္ပင္တစ္ပင္ထက္ ပိုမည္မထင္။ ေနာက္ၿပီး သူ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အကိုင္းအခက္ေတြကို ေလထဲ ၀ဲပ်ံေနေအာင္ ေၿခြခ်ေနက်။
          “ငါ မပိုင္ဆိုင္ႏိုင္တာ ေသခ်ာသိေပမယ့္ ငါ့အခ်စ္ကိုေတာ့ ရိုးရွင္းစြာ ပံုေဖာ္ခဲ့တယ္။ သူသိရံုေလးပဲဆိုတဲ့အထိ  ငါ့အခ်စ္က ရိုးစင္းခဲ့တယ္။”
          ကၽြန္ေတာ့္လို ႏွလံုးသား မရိွေသာ သစ္ပင္တစ္ပင္က သူ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ဖြင့္ၿပေနေသာ အခ်စ္အေႀကာင္းကို သိႏိုင္ပါ့မလား။ အရြယ္ႏွင့္ မလိုက္ေအာင္ အခ်စ္အေႀကာင္း ကိန္းႀကီးခန္းႀကီး ေၿပာတတ္လြန္းေသာ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ရံဖန္ရံခါ အၿမင္ကတ္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လို သစ္ပင္တစ္ပင္အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ထက္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္က ပိုအေရးႀကီးသည္။
          “သူက ငါ့အတြက္ေတာ့ ေအာက္ဆီဂ်င္ပဲ။ မင္းအတြက္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္က မရိွမၿဖစ္ဆိုသလို ငါ့အတြက္လဲ သူက တကယ္ မရိွမၿဖစ္ပဲ။ ငါ့ ေန႕ရက္ေတြ နည္းနည္းစုိစုိေၿပေၿပ ၿဖစ္လာတာ သူ႕ေႀကာင့္ပဲ။ ငါ့အနာဂတ္ေတြ ၿပန္အသက္၀င္လာတာ သူ႕ေႀကာင့္ပဲ။ ငါ့ကိုယ္ငါ အရမ္းတန္ဖိုးရိွတဲ့သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္လာတာ သူ႕ေႀကာင့္ပဲ။ ငါ့အလုပ္ထဲမွာ ေပ်ာ္၀င္ခံစားမိတာ သူ႕ေႀကာင့္ပဲ။ သူဟာ ငါ့အနားမွာ အၿမဲရိွေနတယ္။ ငါ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ သူ ငါ့ေဘးနားထိုင္ေနေပးတယ္လို႕ အၿမဲတမ္း  စိတ္ကူးမိတဲ့အထိ ငါက သူ႕အေပၚ ရူးသြပ္ခဲ့တာ။ သူက ငါ့အတြက္ေတာ့ ႀကယ္တစ္စင္းပဲ။ သူ႕ကို ငါ နာမည္၀ွက္ေပးထားတယ္။ ႀကယ္ တဲ့။ ငါ့ေကာင္းကင္မွာ လင္းလက္မယ့္ ႀကယ္ပဲ။”
          ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ေနတယ္ဆိုတာ သူသိရံုေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အကိုင္းအခက္ေတြကို လႈပ္ရမ္းၿပလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ သူက ဆက္ရင္ဖြင့္သည္။
          “သူက တခါတခါ ငါ့အတြက္ ရယ္ခ်င္စရာေလးပဲ။ သူနဲ႕ ငါ ေတြ႕တိုင္း ငါက သက္ေတာင့္သက္သာ ေနလို႕ရေပမယ့္ သူကေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ကို သိပ္အေလးထားေနရတဲ့ ခပ္တင္းတင္း ပံုစံေလးနဲ႕ေလ။ သူက ငါ့ထက္ အသက္ႀကီးေပမယ့္ ငါ သူ႕ကို သင္ေပးခ်င္တာေတြ ရိွတယ္။ အထူးသၿဖင့္ ႏွလံုးသား ဘာသာေဗဒ အေႀကာင္းေပါ့။ လူ႕ဘ၀ဆိုတာ တိုတိုေလးပါ။ ငါတို႕ လူသားေတြက မင္းတို႕သစ္ပင္ေတြလို ႏွစ္ေပါင္းေထာင္နဲ႕ခ်ီ အသက္ရွင္ေနႏိုင္တာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ။ သက္တမ္းေတြ တၿဖည္းၿဖည္းေလ်ာ့လာတဲ့ လူ႕ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေရစက္ကုန္သြားမလဲ မခန္႕မွန္းႏိုင္တာေႀကာင့္ ငါ သူ႕အေပၚ ဆက္ႀကင္နာဦးမယ္။ သူ႕ဆီက ငါ့အေပၚ ဘယ္ေတာ့မွ တုန္႕ၿပန္ခ်စ္လာမွာ မဟုတ္ေပမယ့္လို႕ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး ငါက ေဘးစကားေတြကို လွစ္လ်ဴရႈၿပီး ငါ့ရင္ခုန္သံကိုသာ ငါအေလးအနက္ထားတတ္တဲ့သူၿဖစ္ေပမယ့္ သူ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္ ငါ့ဆႏၵေတြကို ငါ ၿမိဳသိပ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွာ။”
          ဘာရယ္မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ့္ အကိုင္းအခက္ေတြႏွင့္ သူ႕ပခံုးေပၚ ဖြဖြေလး ရိုက္လိုက္မိသည္။ ဒီအၿပဳအမူဟာ သူ႕အခ်စ္ကို ႏွစ္သိမ့္လိုက္ၿခင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ စကားေၿပာလို႕ မရေပမယ့္ သူ႕အသံေတြကိုေတာ့ ခံစားနားလည္ေပးႏိုင္သည္။
          “ ဒီတေခါက္ ငါ သြားၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ကုမၸဏီႏွစ္ပတ္လည္ေန႕မွာ သူနဲ႕ အထင္လြဲခဲ့မိတဲ့ အဆိုေတာ္လဲ ပါတယ္ေလ။ အဲဒီအဆိုေတာ္ သီခ်င္းဆိုတဲ့အလွည့္မွာ သူက ႏွင္းဆီပန္းတက္ေပးလိုက္မယ္လို႕ သူ႕အေပါင္းအသင္းေတြ ႀကားေအာင္ ငါ့ကို မထိတထိ စလိုက္ေသးတယ္။ ငါကလဲ တက္ေပးရဲ ေပးႀကည့္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆိုးမွာလို႕ ေၿပာလိုက္မိတယ္။ အဆိုေတာ္ကို ဘာပန္းမွ တက္မေပးဘဲ ငါ့ေဘးနား သူဆက္ထိုင္ေပးခဲ့တဲ့ အဲဒီအၿပဳအမူေသးေသးေလးကိုလဲ ငါက ႀကည္ႏူးရင္ခုန္မိတာပဲ။ အဲဒီညက သူက ငါ့အတြက္ သီးသန္႕ နတ္သမီးေလးေပါ့။”
          သူ႕သီးသန္႕ နတ္သမီးအေႀကာင္း ရင္ခုန္ႀကည္ႏူးစြာ အမွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ ေၿပာၿပေနပံုက တကယ့္ သက္ရိွလူသားတစ္ေယာက္ကို ရင္ဖြင့္ေနပံုမ်ိဳးႏွင့္ပါ။
          “ ဒီေန႕ဘာေန႕လဲသိလား။ ဗယ္လင္တုိင္းေန႕ပဲ။ ဒီေန႕ ငါတို႕ လူသားေတြ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ အမွတ္တရေလးေတြ ဖန္တီးေပးတဲ့ ေန႕ဆိုလဲ မမွားဘူးေပါ့။ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ဒီေန႕က တတိယေၿမာက္ ဗယ္လင္တိုင္းပဲ။ သူ႕အတြက္ မပ်က္မကြက္ ဗယ္လင္တိုင္း လက္ေဆာင္ေတြ ပို႕ေပးခဲ့တာ သံုးႀကိမ္ေၿမာက္ေတာင္ ရိွခဲ့ၿပီကြ။  မဆံုဆည္းႏိုင္တဲ့ အခ်စ္တစ္ခုဆိုေပမယ့္ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္သက္မႈကို တစိမ္းမဆန္ေအာင္ လုပ္ေပးေနတာလဲ ဒီဗယ္လင္တိုင္းပဲ။ ငါ သူ႕အနားမွာ ရိွခြင့္ မရဘူး။ ငါ့ဖုန္းနံပါတ္က သူ ဘယ္ေတာ့မွ လက္ခံစကားမေၿပာမယ့္ ဖုန္းနံပါတ္ပဲ။ ဒီလို အလွမ္းေ၀းလွတဲ့ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပတ္သက္မႈကို ေႏြးေထြးေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တာလဲ ဗယ္လင္တိုင္းတစ္ခုပဲ ရိွတယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဗယ္လင္တိုင္းနားနီးရင္ ငါက သူ႕အတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေတြ ရင္ခုန္စြာ ၿပင္ဆင္။ သူကလဲ ငါပို႕ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြကို ရင္ခုန္စြာ မွန္းဆခ်င္မွန္းဆမယ္။ ဒါနဲ႕တင္ အခ်စ္တစ္ခုၿပီးၿပည့္စံုတယ္မလား။ ဒါဟာ တဏွာရာဂေတြ မပါ၀င္တဲ့ သီးသန္႕အခ်စ္တစ္ခုပါပဲ။ဒါကို ေဘးပတ္၀န္းက်င္က လူေတြနားလည္လာေအာင္ ငါက တခုတ္တရ ရွင္းၿပေနမယ့္သူ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္က စကားေၿပာလိမ့္မယ္။ ငါ သိပ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သူ သိေအာင္ အခ်ိန္က ဆံုးၿဖတ္ေပးလိမ့္မယ္။ တစ္ခုပဲ ငါစိုးရိမ္မိတာ။ ငါ့အခ်စ္ကို သူအသိအမွတ္ၿပဳႏိုင္ၿပီး သူ႕ရင္ခုန္သံ ရဲရင့္လာတဲ့ ေန႕မွာ ငါ သူ႕အနားမရိွေတာ့မွာကိုပဲ။”
          သူ ရင္ဖြင့္ရင္း ငိုရိႈက္သံပါလာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အကိုင္းအခက္ေတြကို လက္ႏွင့္ဖိေခ်ၿပီး သူ ေပါက္ကြဲေနေခ်ၿပီ။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာခိုင္းလွည့္ထြက္သြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္ ပင္စည္ေၿခရင္း လြင့္ပ်ံက်လာေသာ စာရြက္ေပၚက ကဗ်ာအပိုင္းအစက သူ႕အခ်စ္ ၊ သူ႕ၿဖစ္တည္မႈကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ဖြင့္ဆိုၿပသေနသည္။
“မပြင့္မယ့္ ပန္း”
ႀကယ္
ေရွ႕တိုးလို႕ မရတဲ့အေၿခအေနမွာ
ေနာက္ဆုတ္ဖို႕ ဆိုတာ မၿဖစ္ႏိုင္တာမို႕
ဒီအတိုင္းေတာ့ ရပ္ေစာင့္ေနပါရေစ
ၿခားနားခ်က္ေတြ သိပ္မ်ားလြန္းေတာ့လဲ
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏွလံုးသားေတြ
အသက္ရဲရဲမရွဴ၀ံ့တာ အဆန္းေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့………….
စကားတစ္ခြန္းမေၿပာဘဲ
မ်က္၀န္းနဲ႕တင္ အတည္ၿပဳရဲတာ
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခုန္သံကို
သစၥာေဖာက္လိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး…………….
ႀကယ့္ ဂုဏ္သိကၡာကို အေရာင္တင္ေပးလိုက္တာပါ…………..
ဒီလိုနဲ႕
တခါတခါ
အားလံုးအားလံုးရဲ႕   မ်က္၀န္းေတြႀကားမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ရဲရင့္ၿပလိုက္
အားလံုးအားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေအာက္မွာ
ကၽြန္ေတာ္ က်ဆံုးသြားလိုက္နဲ႕
မနက္ၿဖန္မ်ားစြာမွာ
ဘယ္ေတာ့မွ ပြင့္အံမလာမယ့္
                  ပန္းတစ္ပြင့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အာေငြ႕ေပးခဲ့မိၿပီ………….။           
အခ်စ္ဆိုတာ ဒီလို ခ်စ္ေနရံုေလး လြမ္းေနရံုေလးနဲ႕တင္ ၿဖစ္တည္လို႕ မရႏိုင္ဘူးလား။

ရိုးေၿမက်
(11.2.2014,9:40PM)







Sunday, February 9, 2014

က်ေနာ္ မက္တဲ့ အိပ္မက္မ်ား



အိပ္မက္မက္ေနဆဲ…………..
သိတတ္စအရြယ္ ကတည္းက အိပ္မက္မက္ေနခဲ့တာ….
 ပံုေပၚခဲ့တာေတြ ရိွခဲ့သလို ဒီအတိုင္း အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္အၿဖစ္သာ ရိွေနခဲ့တာေတြလဲ အမ်ားသား။
၂၀၁၄ မွာ က်ေနာ္ တရိႈက္မက္မက္ မက္ခ်င္တဲ့အိပ္မက္ေတြက ဘာေတြၿဖစ္မလဲ…………..
ပညာေရး………….
ပညာေရးအေနနဲ႕ကေတာ့ ဒီေန႕ပဲ ေအာင္စာရင္းထြက္တယ္။ အားလံုးကို ႀကြားလိုက္ဦးမယ္။ က်ေနာ္ စာေမးပြဲေအာင္ပါတယ္လို႕။ ခုမွ ACCA part II ကို ႀကိဳးစားေနတုန္းပါ။ Part II ၿပီးဖို႕ ေလးဘာသာက်န္ပါေသးတယ္။ Part III ထိ မယိုင္မလဲ ဆက္ေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႕ က်န္းမာေရးေကာင္းဖို႕လဲ အၿမဲဆုေတာင္းပါတယ္။ ACCA ခရီးႀကမ္းႀကီးကို ဆက္ေလွ်ာက္ၿပီး တကယ့္ လက္ဖ်ားခါေလာက္ေအာင္ ေတာ္ၿပီး Ethic ေစာင့္ထိန္းတဲ့ Professional Accountant တစ္ေယာက္ၿဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားပါ့မယ္လို႕။
မိသားစု……………..
အားလံုးက သာသာယာယာပါပဲ။ က်ေနာ္လဲ ကိုယ့္ေၿခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္ၿပီ။ ၿပီးေတာ့ မိဘေက်းဇူးကိုလဲ ေသးေသးေလးေတာ့ ဆပ္ႏိုင္ပါၿပီ။ ကိုယ့္၀င္ေငြနဲ႕ကိုယ္ ေက်ာင္းဆက္တက္ႏိုင္ပါၿပီ။ မိသားစု သံုးေယာက္ပဲရိွတာဆိုေတာ့ အပူအပင္သိပ္မရိွလွပါဘူး။ ၿဖစ္ခ်င္တာေလးတစ္ခုက ရန္ကုန္မွာ ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္ေလာက္ အလုပ္လုပ္ခြင့္ေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။
အလုပ္အကိုင္ စီးပြားေရး……………………….
အလုပ္အကိုင္ကေတာ့ ကိန္းဂဏန္းေတြႀကားထဲ ရွင္သန္ေနဦးမွာပဲ။ Head Office မွာ လုပ္ငန္းအေတြ႕အႀကံဳေတြ အမ်ားႀကီး ယူခ်င္ေသးတယ္။ က်ေနာ္ တတ္ထားတဲ့ ပညာရပ္ေတြနဲ႕ Branch မွာ ေနရတာ သိပ္အံ၀င္ခြင္က် မၿဖစ္ဘူး။ ႀကာရင္ က်ေနာ့္ ပညာေတြ သံေခ်းတက္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေႀကာင့္ ေဖေဖနဲ႕ ေမေမကို HO ကို ေၿပာင္းခြင့္ၿပဳပါလို႕ နားပူနာဆာေလး လုပ္ေနတုန္း။ ေမေမကေတာ့ အစားအေသာက္အတြက္ စိတ္ပူေနလို႕ ခ်က္ခ်င္းခြင့္မၿပဳေပးေသးတာလို႕ပဲ ခံစားမိတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ အစစအရာရာ အဆင္ေၿပေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ေန႕မွာေတာ့ က်ေနာ့္ကို ရန္ကုန္မွာ ေနခြင့္ၿပဳမယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ရတာပဲ။ မိဘေတြလဲ အရမ္းအသက္မႀကီးေသးတုန္း။ က်ေနာ္လဲ ငယ္ရြယ္ က်န္းမာတုန္းေလး လုပ္ငန္းခြင္ အေတြ႕အႀကံဳေတြ ယူခ်င္တာပါ။ မံုရြာမွာပဲ ေနၿပီး အလုပ္လုပ္ရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္ အေ၀းသင္ပဲ တက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟီးဟီး
လူမႈေရး…………………
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ကေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ။ တစ္ခုပဲ။ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သိပ္မေတြ႕ၿဖစ္တာ အားမရဘူး။ သူတို႕ကလဲ မအားေတာ့ အထိအေတြ႕နည္းလာတာ သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ က်န္တဲ့ေဘာ္ဒါေတြနဲ႕ကေတာ့ စေန၊တနဂၤေႏြတိုင္း မုန္႕စုစားေနႀကပါ။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြထဲကဆိုရင္လဲ Acc Dept သူေတြနဲ႕ဆို ေဟးလား၀ါးလား ေနာက္လားေၿပာင္လားနဲ႕ပဲ။ မံုရြာရံုးမွာေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးၿငိမ္းၿငိမ္းေနၿဖစ္တာမ်ားတယ္။ စကားေၿပာၿဖစ္တာ နည္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ မံုရြာရံုးမွာ ဖက္လဲတကင္းေပါင္းမိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႕ ရံုးကညီမေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္ႏွစ္ႏွစ္လအရြယ္ ကေလးေလးပါပဲ။ အဲဒီကေလးေလးကေတာ့ မံုရြာရံုးမွာ အခ်စ္ဆံုး ေဘာ္ဒါေလးပါပဲ။ က်ေနာ္ ကေလးေတြကို အရမ္းသေဘာက်တယ္။ မုန္႕၀ယ္ေကၽြးရင္လဲ မူယာမာယာမ်ားမေနဘူး။ အားရပါးရစားတာပဲ။ က်ေနာ္က ခ်စ္တဲ့သူဆိုရင္ မုန္႕၀ယ္ေကၽြးတတ္တဲ့ အက်င့္ရွိပါတယ္။ အဲ အက်င့္ႀကီးကလဲ ပိုက္ဆံကုန္တဲ့ အက်င့္ႀကီးေနာ္။
ဘာသာေရး……………………
မနက္ဆို ရံုးေရာက္ရင္ ဘုရားကန္ေတာ့ၿပီး ဆြမ္းေတာ္ကပ္ပါတယ္။ ညေနညေန အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္လဲ စိတ္ပါတဲ့ေန႕ေတြဆို ပရိတ္ရြတ္ပါတယ္။ ေမေမကေတာ့ အၿမဲတမ္း ပရိတ္မရြတ္လို႕ တဂ်ီဂ်ီနဲ႕ ဆူေငါက္ေနတုန္းပါ။ ၿပီးရင္ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႕တိုင္း ရပ္ကြက္ထဲက ရွစ္မ်က္ႏွာ ဘုရားမွာ ဘုရားပန္းလဲတယ္။ တံၿမက္စည္းလွည္းတယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႕ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့ တနဂၤေႏြကလြဲရင္ မပ်က္မကြက္ ကုသိုလ္လုပ္မိေအာင္ ေမေမက ေလ့က်င့္ေပးပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘုရားမွာ ေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ၿပီးတိုင္း အၿမဲဆုပန္ပါတယ္။ ေနာက္ဘ၀ကစၿပီး ဘ၀ဆက္တုိင္း ေယာက်္ားေကာင္း ေယာက်္ားၿမတ္တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ရပါလို၏ လို႕ ဆုပန္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေနာင္ဘ၀အတြက္ အိပ္မက္ပါပဲ။ မမစႏိုးေရ က်ေနာ္ကေတာ့ ၂၀၁၄ တင္မကဘူး။ ေနာင္ဘ၀ထိပါ လွမ္းၿပီး အိပ္မက္မက္တာေနာ္။ တကယ္လို႕ ၿဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာ့ ေနာင္ဘ၀မွ က်ေနာ္ ဘေလာ့မွာ တင္ေပးမယ္။သိလား မမ။
၀ါသနာ……………….
စာေရးတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ မွန္မွန္လဲ မလုပ္ၿဖစ္ဘူး။ အလုပ္မ်ားတယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေၿခ ၊ စာႀကည့္ရတယ္ဆိုတဲ့ ဆင္ေၿခ ၊ ဖီလင္မလာ mood မလာဆိုတဲ့ဆင္ေၿခေတြနဲ႕ မွန္မွန္မေရးၿဖစ္ပါဘူး။ ဘေလာ္ဂါထဲမွာ မပ်က္မကြက္ ပို႕စ္ေရးတဲ့သူကေတာ့ မမမိုးေငြ႕က ထိပ္ဆံုးကၿဖစ္မယ္။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ The Best ကို ဘာသာၿပန္စာမူေတြၿပန္ပို႕မယ္လို႕ အားခဲထားတာ ရိုးေၿမက် ခုထိ အပ်င္းႀကီးေနတုန္းပါ။ ေနာက္ၿပီး ဓာတ္ပံုပညာရပ္ကို ေလ့လာမယ္လို႕ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ကင္မရာေကာင္းေကာင္းေလး ၀ယ္ဖို႕ကလဲ အိပ္မက္ပါပဲ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ဓာတ္ပံုပညာေလ့လာၿဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္။
အခ်စ္ေရး……………………..
ခိခိ။ ဘာေရးရမွန္းကို သိဘူး။ ႏွလံုးကေတာ့ ခုန္ေနပါတယ္။ ႏွလံုးခုန္သံေႀကာင့္ပဲ ေန႕ရက္တိုင္း အဓိပၸာယ္ရိွရိွ ၿဖတ္သန္းေနႏိုင္တာပါ။ အခ်စ္စစ္ရိွေႀကာင္း သက္ေသၿပခ်င္ေသးတယ္။ မိုက္ရူးရဲဆန္ၿခင္း မဟုတ္ဘဲနဲ႕ေလ။ အခ်စ္ကို သိမ္ေမြ႕စြာ ခံစားဖို႕ က်ေနာ္ အသက္ သိပ္မႀကီးေသးဘူး ထင္တာပဲ။ က်ေနာ္ ခ်စ္တာ ခံရတဲ့ သူက ဘယ္သူမ်ားလဲ …………….ဘယ္သူမ်ားလဲ……………………

အေပၚက ေခါင္းစဥ္ေတြထဲမွာ မပါတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အိပ္မက္အႀကီးႀကီး တစ္ခုရိွေသးတယ္။ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ ကြန္နက္ရွင္ေတြ ဖလန္းဖလန္းနဲ႕ ေကာင္းလာရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ေလ့လာခ်င္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို အခ်ိန္တိုအတြင္း ၿမန္ၿမန္ရွာႏိုင္တာ အင္တာနက္တစ္ခုပဲ ရိွတာေလ။ အခုေတာင္ ရံုးမွာ အရင္က ipStar သံုးေနရာက ေဘလ္ေတြ အရမ္းမ်ားလာလို႕ Skynet လိုင္း ေၿပာင္းသံုးတာ။ Skynet က လွည္းစီးေနရသလိုပဲ။ ရြစိရြစိ နဲ႕ Loading လုပ္ေနတာ မၿပီးႏိုင္ဘူး။ ဖုန္းအင္တာနက္ကသူ႕ထက္ အပံုႀကီးသာတယ္။
စာႀကြင္း။       ။ ခုလို စာေရးၿပတ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို တဂ္ပို႕စ္ေလးနဲ႕ အာရံုေတြ လႈပ္ႏိႈးေပးတဲ့ မမစႏိုး ရည္းစားေခ်ာေခ်ာေလး အၿမန္ဆံုးရပါေစလို႕……………………
ရိုးေၿမက်
(8.2.2014, 9:40PM)